دستانت را به دستانم بسپار

بی هیچ سخنی

بگذار تنها نگاهی میان من و تو

شکننده این حجم سکوت باشد

سکوتی به وسعت زندگی

مرا ببوس
برای «اولین بار»
که آمدم به سوی سرنوشت
و سرنوشت من میان چشم‌های تو نهفته است
مرا ببوس
... برای «اولین بار»
گذشته‌ها گذشته است
و حال آن محال من میان چشم‌های تو نوشته است
برای «اولین بار»
مرا ببوس ...

پنجره ها نمیخندند و آب نمیجوشد و بوی مستی آفرین تن تو دراین

کلبه نپیچیده است.

یاد تو هر لحظه با من است

اما،یاد، انسان را بیمار میکند

مشکل من با کافرانی نیست که همه را به کیش خود می پندارند!

بلکه با مومنانی است که همه را به کیش خود وادار میدارند!

مهم نیست كه مرا

از ملاقات ماه و گفت و گوی باران

بازداشته اند.

من برای رسیدن به آرامش

تنها به تكرار اسم تو

بسنده خواهم كرد

با کسی که دوستش داری…فیلم نبین...آهنگ گوش مده...کتاب

نخوان... و کلا خاطره

نساز...وقت نبودنش می فهمی که چه میگویم.

کاش یکی پیدا می شد

که وقتی می دید گلویت ابر دارد و چشمانت باران،

به جای آنکه بپرسد: چته؟ چی شده؟‌ چرا؟

بغلت کند و بگوید : گریه کن

ای کاش به جای حجاب،حیا اجباری بود...

چارلی چاپلین به دخترش:

تا وقتی قلب عریان کسی را ندیدی بدن عریانت را نشانش نده!

هیچ گاه چشمانت را برای کسی که معنی نگاهت را نمی فهمد

گریان مکن!

ميترسم ...

ميترسم ، كه تورا دوست بدارم

از همين ابتدا ...

پس بگذر از من

به خيال يك عابر ناشناس

اينگونه هرگز بدونِ هم نمي شويم